سلام

گاهی میشه که دل آدما انقدر پر می شه که حتی درددل برای یه غریبه رو هم براشون آسون می کنه.

دیروز من یکی از همون غریبه ها بودم، فقط می تونستم گوش بدم و بعضی وقتا با حرکات صورتم نشون بدم که می فهممش.فکر می کنم اینجور وقتا بهترین همدردی همین سکوته.

اون خیلی ازم خواست که من حرف بزنم اما حرفی نبود جز شکر...حرفای من فقط یه گوش شنوا دارن و فقط اونو محرم می دونن.یه حرفایی هم هست که کاغذ و سجاده امنترین سکوت رو برای شنیدنشون دارن.